کمک به محرومان و نیکوکاری، پیام جاودانه همه ادیان الهی است.در این میان، دین اسلام، تنها مکتبی است که به شکلی کاملاً متعادل بر کمک به محرومان و مستضعفان تأکید دارد. خداوند در قرآن کریم با سفارش مؤمنان به عدل و احسان می‏فرماید: «همانا خداوند، آفریدگان را به عدل و احسان فرمان می‏دهد.» کمک به محرومان در سخنان پیشوایان معصوم نیز وظیفه‏ای انسانی و دینی دانسته شده است. امام علی علیه‏السلام ، نشست و برخاست با فقیران را موجب افزایش روحیه شکرگزاری در انسان می‏داند و می‏فرماید: «هم‏نشین نیازمندان باش تا شکرت افزون گردد.»
در زندگی امامان، توجه به اصل اخلاقی گره‏گشایی و دست‏گیری از محرومان فراوان به چشم می‏خورد و آن بزرگواران با دست گشوده، به بینوایان و نیازمندان بذل و بخشش می‏کردند. رسول گرامی اسلام فرموده است: «نیازمندان را دوست بدارید، با آنان هم‏نشین شوید و به یاری‏شان بشتابید».
از دیدگاه اسلام، فقر، چهره‏ای بس زشت و ناخوشایند دارد؛ زیرا زمینه‏ساز بسیاری از ناهنجاری‏های فردی و اجتماعی است. پیامبر اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله می‏فرماید: «نزدیک است که فقر به کفر انجامد.» بنابراین، کمک به محرومان و نیازمندان، کاری پسندیده و بهشتی است؛ زیرا انسانی را که در پرت‏گاه کفر قرار می‏گیرد، نجات می‏دهد و او را از خواری در برابر ثروتمندان که به آبرو و دین وی آسیب می‏زند، بازمی‏دارد و سبب ایجاد روحیه نشاط و شادابی و حفظ کرامت و آبروی انسانی او می‏شود.